قانون عشق با تو به تصویب می رسد

محمد سعید میرزایی. متولد 1355.کارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه تهران.در بررسی کارنامه ی فعالیت های ادبی ایشان:

نفر برگزیده ی جشنواره جوان خوارزمی در سال 1382، دارنده ی سرو بلورین جشنواره ی بین المللی شعر فجر،دارنده ی کتاب های " مرد بی مورد" _ کاندیدای کتاب سال 1378_ و " سگوت جرم قوافی نیست"_کاندیدای کتاب سال 1380، به چشم می خورد.وی همچنین دبیر و کارشناس شورای نظارت بر پخش موسیقی سازمان صدا و سیما، عضو شورای شعر مرکز موسیقی و سرود سازمان صدا و سیما، مسئول کانون ترانه ی مدرسه ی موسیقی و ادبیات وابسته به سازمان،داور بسیاری از جشنواره های شعر کشوری و بین المللی نیز بوده است.

انتشار مجموعه های " درها برای بسته شدن آفریده شد "(1376)، مرد بی مورد"( 1378) و " الواح صلح"( 1382)به تعبیر اکثر شاعران و بزرگان ادبی ایران انقلابی در غزل معاصر پدید آورد. اشعار محمد سعید میرزایی به تعبیر مقام معظم رهبری یادآور نفس بیدل دهلوی است. او تنها شاعر نسل سوم انقلاب محسوب می شود که یک مجموعه ی مستقل با موضوع امام و انقلاب سروده است.

به تحولی که وی در غزل معاصر ایران پدید آورده اکثر فعالان جدی ادبی و فرهنگی معاصر، اعم از استادان دانشگاه، منتقدان، متفکران، شاعران و نویسندگان، در کتاب ها مقاله ها و مصاحبات تصریح داشته اند.

صاحب نظران،شاعران، نویسندگان، و اقشار فرهنگی_ هنری، طیف ها و گرایش های مختلف به طور رسمی و طی گفتگو، نقد و مقاله راجع به جایگاه والای شعر محمد سعید میرزایی سخن گفته اند کهاز جمله ایشان می توان به استادانی چون محمد جواد محبت، سیمین بهبهانی، یوسف علی میرشکاک، حسین منزوی، محمد علی بهمنی، یدالله بهزاد کرمانشاهی، سید علی صالحی، دکتر بهروز ثروتیان، دکتر میر جلال الدین کزازی، عبدالجبار کاکائی، عمران صلاحی، سید ابراهیم نبوی، منوچهر آتشی، سید حسینی، دکتر محمد رضا ترکی ، دکتر محمدرضا لنگری و چندی دیگر از بزرگان اشاره کرد.

وی سراینده ی قریب به 300 ترانه و تصنیف با موضوعات مختلف برای مرکز موسیقی و سرود سازمان صدا و سیما و تهیه کنندگان خارج از سازمان به صورت کاست بوده است. وی با خوانندگان و آهنگسازان فراوانی همکاری داشته که بر اساس سروده هایش اقدام به تولید قطعه نموده اند که از جمله آنان می توان به خوانندگانی چون علیرضا افتخاری، عبدالحسین مختاباد، سالار عقیلی، نیما مسیحا، حمید غلامعلی، علی تفرشی، محمدرضا آزادپور، حمیدرضا گلشن، نادر اسمائیل زاده، فرامرز نصیری، سحر عبدالحسینی و ... و آهنگسازانی چون احمد علی راغب، فریدون خشنود، محمد بیگلری پور، محمدجلیل عندلیبی، سید محمد میرزمانی، مهرداد دلنوازی، جواد بطحانی، سید جمال الدین منبری، محمدرضا عقیلی و ...اشاره کرد.

از آثار در دست انتشار ایشان می توان به ترجمه ی کتاب" ماه و شعر" نزار قبانی_ شاعر سوری_، مجموعه ی شعر کودک به نام " گوزن سبز" _که هفته ی آینده منتشر می شود_، مجموعه آثاربا نام "دیروز می شوم که بیایی" اشاره کرد.

فضای سورئالیستی، عاشقانه،و سیاسی آثار وی و همچنین نقد های فراوانی که درباره ی آنها نوشته شده باعث ایجاد جریانی در شعر معاصر ایران به نام غزل فرم ( مدرن") شده که از سوی نوجویان جوان سطح کشور با استقبال فراگیر مواجه شده است.

روش شعری محمد سعید میرزایی در غزل معاصر خواستگاه ایجاد بسیاری از کتاب های شعری و انتقادی قرار گرفته است که تعدادی از آنها عبارتند از:

1- ادبیات معاصر ایران( شعر)، درسنامه ی دانشگاهی دوره ی کارشناسی ادبیات؛ دکتر محمد رضا روزبه

2- شهد اما شوکران( غزل اجتماعی معاصر)، از عهد مشروطه تا انتهای دهه ی هفتاد؛ مهدی مظفری ساوجی

3- گونه های نوآوری در شعر معاصر ایران؛ دکتر کاووس افندی

4- گزاره هایی در ادبیات معاصر ایران( شعر)؛ دکتر محمد استعلامی

5- سه دهه شاعران حرفه ای؛ علی بابا چاهی

و امروز این چهره ی فرزانه ی عرصه ی ادب و هنر با عزمی جزم به

  سیاست می پردازد.هدف عمده ی او از این تصمیم، تلاش در راستای تشکیل

 وزارت هنر است.در همین راستا وی برای خدمت به مردم ایران در      مجلس هشتم

 شورای اسلامی از حوزه ی انتخابی کرمانشاه کاندیدا شده است.  

مسعود سعد سلمان، از قصیده سرایان مشهور قرن پنجم است . مسعود اصلا از مردم همدان بود . تولد او بین سال‏های 440 - 438 در لاهور اتفاق افتاده است . حیات مسعود سعد با سلطنت‏شش تن از پادشاهان غزنوی معاصر بوده است . سلطان ابراهیم، مسعود را ده سال در زندان دهک، سو و نای محبوس ساخت . پس از آزادی زمانی نگذشته بود که دوباره توسط سلطان مسعود غزنوی هشت‏سال دیگر در زندانی موسوم به «مریخ‏» گرفتار آمد . هنگامی که مسعود سرانجام از زندان رهایی می‏یابد، شصت‏یا شصت و دوسال داشته است . مسعود سعد در سال 515 ه . ق در هشتاد سالگی وفات می‏یابد . اهمیت مسعود سعد در تاریخ ادبیات پارسی به واسطه‏ی حبسیات اوست، مسعود سعد را مبدع حبسیه دانسته‏اند . نظامی عروضی در چهار مقاله در مورد او می‏نویسد: «و ارباب فرد و اصحاب انصاف دانند که حبسیات مسعود در علو به چه درجه رسیده و در فصاحت‏به چه درجه بود . وقت‏باشد که من از اشعار او همی خوانم، موی براندام من برپای خیزد و جای آن بود که از چشم من برود . جمله‏ی این اشعار برآن پادشاه خواندند و او بنشیند که بر هیچ موضع او گرم نشد و از دنیا برفت و آن آزاد مرد را زندان بگذاشت .» هم چنین در مورد سبک اشعار او گفته‏اند: مسعود سعد سلمان ... نماینده بسیاری از خصایص تصویری شعر فارسی است و از نظر بعضی زمینه‏ها، کامل‏ترین نمونه‏های شعری این دوره ... در دیوان بزرگ او ... دوگونه شعر می‏توان یافت . نخست قصائد مدحی او ... دسته‏ی دوم شعرهای که به نوعی خاص «من‏» شاعر و لحظه‏های زندگی خصوصی او در آن مطرح است ... اگر این دسته از شعرهای او نبود، وی را با اندکی فضیلت در کنار معزی می‏توانستیم قرار دهیم ... یکی از خصایص برجسته‏ی تصاویر در شعر مسعود، رنگ فلسفی و گاه علمی آن هاست ... از همین گونه خیال‏هاست که می‏توان دریافت او مردی آگاه از فلسفه و دانش روزگار خود بوده است . مسئله‏ی تشخیص به خصوص در عناصر طبیعت در شعر او ضعیف است ... اما اسنادهای مجازی یا بهتر است‏بگوییم خطاب‏های او به طبیعت و اشیاء به ویژه در حبسیات وی چندان زنده و پویاست که جبران آن ضعف را می‏کند ...» هم چنین در مورد احساس و عاطفه‏ی شعر مسعود گفته‏اند که «... سرودن حبسیه را نخست‏با مسعود سعد در قلمرو فارسی پدید آورد ... آنان که علت و مبنای اصلی هنر را درد و رنج می‏پندارند، می‏توانند حبسیه‏های مسعود سعد را به صورت مثل اعلای هنر شاعر بنگرند ...»

در توصیف فضای زندان:

مقصور شد مصالح کار جهانیان

برحبس و بند این تن رنجور ناتوان

در حبس و بند نیز ندارندم استوار

تاگرد من نگردد، ده تن نگهبان

هرده نشسته بر در و بربام سمج من

با یکدیگر دمادم گویند هرزمان:

خیزند و بنگرند، مبادا به جادویی

او از شکاف روزن پرد بر آسمان

هین! برجهید زود که حیلت گری است او

کز آفتاب پل کند، از سایه نردبان

البته هیچ کس بنیندیشد این سخن

کاین شاعر مخنث‏خود کیست در جهان

چون بر پرد ز روزن و چون بگذرد ز سمج

نه موش و مرغ گشته ست، این خام قلبتان!

با این دل شکسته و بادیده‏ی ضعیف

سمجی چنین نهفته و بندی چنین گران

از من همی هراسند آنان که سال‏ها

زایشان همی هراسد، در کار، جنگوان

گیرم که ساخته شوم از بهر کار زار

بیرون جهنم زگوشه‏ی این سمج، ناگهان

با چند کس برآیم در قلعه گرچه من

شیری شوم دژ آگه و پیلی شوم دمان

پس بی سلاح، جنگ چگونه کنم، مگر

مرسینه را سپر کنم و پشت را کمان

زیرا که سخت گشته ست از رنج اندوه این

چونان که چفته گشته ست از (بار) محنت آن

دانم که کس نگردد از بیم، گرد من

زین گونه شیرمردی من چون شود عیان

جانم ز رنج محنتشان در شکنجه است

یارب ز رنج و محنت‏بازم رهان به جان

در حال خوب گردد حال من ارشود

برحال من دل ثقه الملک مهربان

قطعه:

آگاه نیست آدمی از گشت روزگار

شادان همی نشیند و غافل همی رود

دل بسته‏ی هواست، گزیند ره هوا

تن بنده‏ی دل آمد و با دل همی رود

هر باطلی که بیند گوید که هست‏حق

حقی که رفت، گوید: باطل همی رود

ماند بدان که باشد برکشتی‏ای روان